Szukaj: w


recenzje

Minima Rhytm


Minimalizm to gatunek muzyczny, w kt鏎ym istotn rol odgrywa prostota formy, opieraj帷a si cz瘰to na powtarzaniu okre郵onych fraz: melodii, ostinat, pasa篡 itp. Od momentu swojego powstania, czyli mniej wi璚ej od po這wy XX wieku, przeszed wiele przeobra瞠, co nast徙i這 chocia瘺y dzi瘯i takim nazwiskom, jak John Cage, Philip Glass, Steve Reich, Terry Riley, John Adams i Michael Nyman. Co raz bardziej popularny gatunek zacz掖 stawa si obiektem zainteresowania kolejnych kompozytor闚, w tym Joe Hisaishiego. Jednym z album闚, w kt鏎ym najdobitniej s造cha minimalistyczne zap璠y Japo鎍zyka, jest Minima Rhytm z 2009r.

Minima Rhytm ju na papierze wygl康a豉 na nietuzinkowy projekt. Po pierwsze mia by to kr捫ek, kt鏎ego zadaniem by這 podsumowanie ponad 30-letniej fascynacji Hisaishiego minimalizmem. Po drugie, materia zosta zarejestrowany nie byle gdzie, bo na Abbey Road, bodaj najs造nniejszym studiu nagraniowym na 鈍iecie, a za wykonanie odpowiedzialna by豉 s豉wna London Symphony Orchestra (oczywi軼ie pod batut kompozytora). Czy zatem p造ta spe軟i豉 pok豉dane w niej nadzieje? Oczywi軼ie!

Album otwiera Links, kt鏎e powsta這 w 2007 roku specjalnie z okazji tokijskiego festiwalu CoFesta (Japan International Contents Festival). Jest to bezsprzecznie jeden z najlepszych koncertowych utwor闚 Hisaishiego. Zawrotna praca smyczk闚, kt鏎ym asystuj blachy i d皻e drewniane, tworzy wprost porywaj帷 kompozycj, do tego wysycon niemal瞠 m這dzie鎍z energi. Najwi瘯sz gratk dla s逝chacza stanowi b璠zie zapewne ostatnia minuta kompozycji, w kt鏎ej us造szymy monumentalny, p璠z帷y z niespotykan pr璠ko軼i tour de force londy雟kich filharmonik闚. Mo積a wr璚z powiedzie, 瞠 Japo鎍zyk definiuje tutaj na nowo minimalizm, podlewaj帷 go prawdziwie epickim, symfonicznym sosem. Co wspania貫go.

Nast瘼nie przechodzimy do ponad 20-minutowej Sinfonia for Chamber Orchestra, kolejnego 鈍ietnego utworu. I tutaj harmonia i instrumentacje zdaj si osi庵a maksymalny level. Jest ona podzielona na trzy cz窷ci, we wszystkich g堯wn rol odgrywaj energiczne smyczki i d皻e drewniane, cho nie brak r闚nie pot篹nych wstawek z sekcj d皻, kot豉mi i talerzami. Hisashi 陰czy tutaj minimalizm z subtelnymi wp造wami muzyki klasycznej. Ju na pocz徠ku tej kompozycji, w Pulsation, po wej軼iu nieregularnego, smyczkowego rytmu, Japo鎍zyk wprowadza dwunutowy motyw, kt鏎y mo瞠 si kojarzy z pierwsz cz窷ci 9. Symfonii Ludwika van Beethovena. Natomiast w Fugue, jak sama nazwa wskazuje, mamy co na kszta速 fugi, formy muzycznej do嗆 typowej dla siedemnastowiecznych kompozytor闚. Echa tamtych tw鏎c闚 s造cha r闚nie w podnios造m Divertimento. Pomimo tych klasycznych nalecia這軼i, na pierwszy plan wysuwaj si oczywi軼ie minimalistyczne rozwi您ania. Zaznacza si to zw豉szcza w harmoniach smyczk闚 i drewna, w kt鏎ych s造cha inspiracj tw鏎czo軼i Johna Adamsa i Steve Reicha. Drugiego z wymienionych w poprzednim zdaniu minimalist闚 nale瘸這by przywo豉 tak瞠 w kontek軼ie stosowanego w Sinfonia for Chamber Orchestra, naprzemiennego crescenda i decrescenda, najwyra幡iej zaznaczaj帷ego swoj obecno嗆 zw豉szcza w Fugue (k豉nia si tu chocia瘺y Music for 18 musicians i Desert Music Reicha). Jednocze郾ie Hisaishi nie zapomina o w豉snym g這sie muzycznym, co dobitnie s造cha w rzeczonym przed momentem Fugue, gdzie rozwi您ania niejako nawi您uj帷e do Reicha przeplatane s z typow dla Japo鎍zyka, fiku郾 melodyk.

Na Minima Rhytm Hisaishi przypomina sw鎩 kultowy utw鏎 Mkwaju (pochodz帷y z jego pierwszej studyjnej p造ty), od kt鏎ego zacz窸a si jego przygoda z minimalizmem. Japo鎍zyk wspomina, 瞠 w momencie wydania tamtego albumu, czyli w 1981 roku, nie dysponowa jeszcze wystarczaj帷ymi umiej皻no軼iami, aby m鏂 ukaza pe軟y wymiar tej kompozycji. Dlatego te postanowi odkurzy star partytur i, dzi瘯i baga穎wi nabytych przez lata do鈍iadcze, zaaran穎wa j tak, aby w ko鎍u uzna Mkwaju za dzie這 sko鎍zone i kompletne. Meastro oczywi軼ie nie zrezygnowa z tego charakterystycznego, afryka雟kiego kolorytu marimby (nazwa utworu pochodzi od drzewa rosn帷ego na sawannach Czarnego L康u), ale za to podrasowa, wzorem innych kompozycji, warstw smyczkow, a tak瞠 doda saksofon (cho instrument ten u鈍iadczymy tak瞠 w aran瘸cji Mkwaju z p造ty Shoot the Violist z 2000 roku). Analogicznego od鈍ie瞠nia doczeka si r闚nie, utrzymany w podobnej stylistyce, utw鏎 Da-Ma-Shi-E, kt鏎y mia swoj premier na albumie @-Bet-City z 1985 roku.

Zawarto嗆 albumu uzupe軟ia jeszcze jeden du篡 utw鏎, trzycz窷ciowe The End of the World, w swojej stylistyce mniej zbli穎ne do minimalizmu, ani瞠li pozosta貫 軼ie磬i. Kompozycja ta mia豉 swoj albumow premier rok wcze郾iej, na The Another Piano Stories – The End of the World. Tam mogli鄉y j us造sze w wersji na fortepian, harf, wiolonczele, kontrabas i instrumenty perkusyjne. Na potrzeby Minima Rhytm maestro przygotowa w pe軟i symfoniczn aran瘸cj. Warto napomkn望, 瞠 The End of the World Japo鎍zyk napisa jako ho責 ofiarom zamachu na World Trade Center z 11 wrze郾ia 2001 roku. I ju pierwsza cz窷 utworu, Collapse (inspirowana tzw. „stref zero”, czyli miejscem, w kt鏎ym znajdowa造 si zawalone drapacze chmur), wprowadza wiele nerwowej atmosfery. Nietypowy rytm, szale鎍ze smyczki, gromkie wej軼ia sekcji d皻ej blaszanej, odrobin podlane typow dla Hisaishiego melodyk, buduj z這穎ny, poniek康 przebojowy utw鏎 do wielokrotnego smakowania. Ale na tym atrakcje si nie ko鎍z, bo kolejna cz窷, Grace of St. Paul, zaskakuje nowymi elementami, kt鏎e w wymowny spos鏏 nawi您uj do wydarze z 11 wrze郾ia 2001 roku. Ot騜 w pierwszej po這wie us造szymy solow wiolonczel, zabarwion na arabski spos鏏, kt鏎a ust瘼uje bardziej jazzowymi, a zatem i bardziej „ameryka雟kimi” w swej kolorystyce, frazami, a wszystko to utrzymane jest w zimnej, ponurej i niespokojnej atmosferze. Trzecia i ostatnia cz窷, czyli Beyond of the World, to niemal瞠 apokaliptyczna i monumentalna kompozycja, gdzie szerokie zastosowanie znalaz damsko-m瘰ki ch鏎, werble i pe軟a orkiestra symfoniczna. I tak te The End of the World, w por闚naniu do Sinfonia for Chamber Orchestra, wydaje si bardziej ponure, ch這dne i depresyjne, mniej zakorzenione w minimalizmie, ale r闚nie gwarantuj帷e niezwyk陰 porcj emocji, zw豉szcza dla bardziej wymagaj帷ych s逝chaczy.

Je郵i kto nie ceni sobie minimalizmu, a zna go np. tylko z dzie Philipa Glassa lub Michaela Nymana, to wcale nie oznacza, 瞠 Minima Rhytm nie jest pozycja dla niego. Wprost przeciwnie, Joe Hisaishi udowadnia, 瞠 spektrum rozwi您a muzycznych, jakie oferuje ten gatunek, jest znacznie wi瘯sze, ni mo瞠 si wydawa to na pierwszy rzut oka. Zreszt niemal na ca貫j rozci庵這軼i recenzowanej partytury bli瞠j mu do definicji Steve Reicha i Johna Adamsa, ni幢i do wy瞠j wymienionej dw鎩ki artyst闚, kt鏎ych zapewne lepiej kojarz amatorzy muzyki filmowej. My郵, 瞠 ka盥y wielbiciel symfoniki powinien zapozna si z tym materia貫m, albowiem jest to muzyka napisana z i軼ie przebojowym zaci璚iem, pe軟a emocjonalnych i orkiestrowych uniesie. 妃iem nawet twierdzi, 瞠 to najlepsza niefilmowa praca Japo鎍zyka.

Inne recenzje z serii:
  • Minima Rhytm 2
  • Minima Rhytm 3

    Nasza ocena
    Oryginalno嗆 軼ie磬i:
    Muzyka na p造cie:
    OCENA OG粌NA:
    Lista utwor闚
    • 1. Links (05:54)
    • 2. Sinfonia For Chamber Orchestra I - Pulsation (07:02)
    • 3. Sinfonia For Chamber Orchestra II - Fugue (05:21)
    • 4. Sinfonia For Chamber Orchestra III - Divertimento (11:15)
    • 5. MKWAJU 1981-2009 (04:56)
    • 6. The End Of The World I - Collapse (05:32)
    • 7. The End Of The World II - Grace Of The St. Paul (07:10)
    • 8. The End Of The World III - Beyond The World (07:10)
    • 9. DA-MA-SHI-E (07:55)
    Czas trwania: 62:15
    Komentarze

  • Minima Rhytm

    Kompozytor:

    • Joe Hisaishi

    Dyrygent:

    • Joe Hisaishi

    Orkiestrator:

    • Joe Hisaishi

    Wykonawcy:

    • London Symphony Orchestra
    • London Voices

    Wydawca:

    • Universal Sigma (2009)

    Producent:

    • Joe Hisaishi

    R E K L A M A





    NASI PARTNERZY:




    Poki.pl
    Grydladzieci.pl

     
    Strona hostowana przez
    www.twojastrona.pl
    Copyright © 2005-2018 FilmMusic.pl.
    Wszelkie materia造 multimedialne wykorzystane na tej stronie s逝膨 jedynie celom informacyjnym.
    Projekt i wykonanie