Szukaj: w


recenzje

Minima Rhytm 3


Piano Stories jest z pewno軼i najwa積iejsz i najpopularniejsz seri niefilmowych album闚 Joe Hisaishiego. Wspania貫 melodie i pi瘯ne brzmienie fortepianu – to stanowczo wystarcza niemal ka盥emu mi這郾ikowi niekwestionowanego talentu Japo鎍zyka. Jednak pod koniec pierwszej dekady nowego millenium urodzony w Nagano artysta zacz掖 co raz wi璚ej czasu po鈍i璚a swojej tw鏎czo軼i koncertowej, skupionej g堯wnie na muzyce modernistycznej. Prze這mow p造t z tego nurtu by這 Minima Rhytm z 2009 roku, podkre郵aj帷e fascynacj Hisaishiego minimalizmem. W 2015 roku ukaza這 si Minima Rhytm 2, a dwa lata p騧niej na p馧ki sklepowe trafi豉 trzecia cz窷 cyklu. Mo積a zatem powiedzie, 瞠 seria Minima Rhytm przej窸a sched po Piano Stories (ostatnia cz窷 mia豉 premier w 2008 roku). Dobrze to si przek豉da na widoczne u niego tendencje tw鏎cze. Czaruj帷e, chwytliwe tematy, wyra幡ie s造szalne w豉snie na Piano Stories, ostatnimi latami zacz窸y si stawa co raz rzadszymi bywalcami w pracach Japo鎍zyka, a ich miejsce zaj掖 podporz康kowany modernizmowi nacisk na form, wyszukane harmonie, a tak瞠 na minimalistyczne 鈔odki wyrazu. Dobitnie wida to na trzech cz窷ciach Minima Rhytm. W niniejszym tek軼ie przyjrzymy si „tr鎩ce”, najnowszej ods這nie cyklu.

Album otwiera Tri-AD for large Orchestra, napisany w 2016 roku na zlecenie Nagano City Art Center. W kontek軼ie tego dynamicznego utworu nale瘸這by przywo豉 Johna Adamsa – tw鏎c muzyki powa積ej (silnie zakorzenionej w minimalizmie), jednego z ulubionych kompozytor闚 Hisaishiego. Amerykanin mo瞠 by znany mi這郾ikom muzyki filmowej g堯wnie ze wzgl璠u na utw鏎 Harmonielehre, z kt鏎ego ochoczo czerpa Don Davis w swojej kultowej 軼ie盧e d德i瘯owej z Matrixa. Jednak w przypadku rzeczonej kompozycji, Hisaishi nawi您a do innej partytury Adamsa, a mianowicie do Short Ride in a Fast Machine. W zasadzie ca造 pocz徠ek Tri-AD for large Orchestra wydaje si niemal 篡wcem wzi皻y z utworu Amerykanina, a zatem granica mi璠zy inspiracj a plagiatem jest tutaj bardzo cienka. Jest tu co prawda kilka znak闚 charakterystycznych typowych dla Hisaishiego (niekt鏎e instrumentacje, szcz徠kowo pojawiaj帷a si melodyka), niemniej pi皻no Adamsa odczuwalne jest na ca貫j rozci庵這軼i tej kilkunastominutowej kompozycji (zw豉szcza w kontek軼ie charakterystycznych partii tr帳ek, a tak瞠 warstwy rytmicznej). Niemniej Japo鎍zyk pokazuje si tutaj jako doskona造 imitator wsp馧czesnej muzyki minimalistycznej. Szkoda tylko, 瞠 niewiele w tym indywidualnego j瞛yka muzycznego.

Pozosta陰 cz窷 przestrzeni albumowej zape軟ia jeden z najd逝窺zych utwor闚 koncertowych Hisaishiego, ponad 40-minutowe, z這穎ne z pi璚iu cz窷ci, monumentalne The East Land Symphony, i tym razem mocno zakotwiczone w muzyce wsp馧czesnej. Ju pierwsza cz窷 zdradza nam, 瞠 b璠zie to nie豉twa w ods逝chu kompozycja. Japo鎍zyk rzuca s逝chaczy w wir nerwowych dysonans闚, szybkich przebieg闚 smyczkowych i d皻ych, gwa速ownych uderze orkiestry, cz瘰to wspomaganych gdzieniegdzie instrumentami perkusyjnymi. Air jest ju spokojniejsze, ale za to w wyd德i瘯u bardziej mroczne i pos瘼ne, co osi庵ane jest za pomoc wyrazistej pracy dzwonk闚 i trzeszcz帷ej sekcji smyczkowej. Tokyo Dance, z pocz徠ku r闚nie przypominaj帷e tw鏎czo嗆 rzeczonego we wcze郾iejszym akapicie Adamsa, to ju rajd z orkiestr i sopranem, b璠帷y czym, sugeruj帷 si cz窷ciowo tytu貫m, operowego i modernistycznego ta鎍a. Jest to te najciekawsza cz窷 The East Land Symphony. Rhapsody of Trinity to zn闚 porcja trudnego, miejscami kakofonicznego, sprintu tokijskich filharmonik闚. Ostatnia cz窷 przynosi w ko鎍u nieco wyciszenia, z rzewnymi smyczkami i, ponownie, sopranem. Niestety, patrz帷 przez pryzmat ca貫j 40-minutowej kompozycji, i tutaj ci篹ko b璠zie nam dostrzec co wi璚ej, ani瞠li tak "such" bieg這嗆 Hisaishiego w aran瘸cji i harmonice.

Jak zatem wida Minima Rhytm 3, w kontek軼ie gabaryt闚 i skali aparatu wykonawczego, bli瞠j do pierwszej cz窷ci serii, ni do bardziej kameralnej „dw鎩ki”. Jednocze郾ie wydaje si znacznie mniej interesuj帷a, ani瞠li protoplasta cyklu. Oczywi軼ie miejscami jest to muzyka bardzo dobra technicznie, wszak niekt鏎ych harmonii i zagra instrumentacyjnych nie powstydziliby si najs造nniejsi kompozytorzy muzyki wsp馧czesnej, ale te nie ma co ukrywa, 瞠 nie wykracza ona poza to, co oferuje nam zazwyczaj muzyczny modernizm. M鏬豚ym nawet powiedzie, 瞠 niestety Hisaishi staje si chyba zbyt hermetyczny w swoim wy軼igu za trendami awangardy, gubi帷 tym samym gdzie po drodze sw鎩 w豉sny g這s, jaki pierwiastek ponadprzeci皻nej kreatywno軼i. Tak te Minima Rhytm 3 m鏬豚ym poleci jedynie najzagorzalszym amatorom muzyki wsp馧czesnej. Reszta raczej nie ma tu czego szuka.

Inne recenzje z serii:
  • Minima Rhytm 1
  • Minima Rhytm 2

    Nasza ocena
    Oryginalno嗆 軼ie磬i:
    Muzyka na p造cie:
    OCENA OG粌NA:
    Lista utwor闚
    • 1. TRI-AD for Large Orchestra (11:30)
    • 2. I. The East Land (8:38)
    • 3. II. Air (6:51)
    • 4. III. Tokyo Dance (7:46)
    • 5. IV. Rhapsody of Trinity (12:15)
    • 6. V. The Prayer (7:55)
    Czas trwania: 54:55
    Komentarze

  • Minima Rhytm 3

    Kompozytor:

    • Joe Hisaishi

    Dyrygent:

    • Joe Hisaishi

    Orkiestrator:

    • Joe Hisaishi

    Wykonawcy:

    • New Japan Philharmonic World Dream Orchestra

    Wydawca:

    • Universal Sigma (2017)

    Producent:

    • Joe Hisaishi

    R E K L A M A





    NASI PARTNERZY:




    Poki.pl
    Grydladzieci.pl

     
    Strona hostowana przez
    www.twojastrona.pl
    Copyright © 2005-2018 FilmMusic.pl.
    Wszelkie materia造 multimedialne wykorzystane na tej stronie s逝膨 jedynie celom informacyjnym.
    Projekt i wykonanie